Kapel Onze Lieve Vrouw ter Nood – Kapelhof

Christiane Schijvens, dochter van de Tilburgse architect Jos Schijvens, zal als gast columnist een aantal van haar vaders gebouwen beschrijven in deze architectuurrubriek.

Kapel Onze Lieve Vrouw ter Nood.
Kapelhof (voormalige Raadhuisstraat)
Architect Jos Schijvens.
Bouwjaar: 1964
Status: oorlogsmonument.

In 1964 werd de tijdelijke Mariakapel aan de Zomerstraat gesloopt i.v.m. de aanleg van de Schouwburgring en kon Tilburg zijn belofte aan Maria, gemaakt tijdens de Tweede Wereldoorlog, eindelijk in lossen: er kwam een nieuwe, definitieve, Mariakapel aan de Kapelhof, tegenover de Heikese Kerk.

Jos Schijvens, in die tijd bekend als een zeer modern architect, ontwierp een kapel die moest passen in de nieuwbouw van de omgeving.

De prachtige glas-in-beton ramen zijn gemaakt door Daan Wildschut. De zeven panelen stellen een vrouw met kind voor, bedreigd door een draak, waarbij de draak symbool staat voor het oorlogsgeweld waar Tilburg ternauwernood aan ontkomen is (naar een tekst uit het twaalfde hoofdstuk van Het boek der openbaring).

In de kapel ligt een kopie van het gekalligrafeerde boek van Kees Mandos (het origineel is gestolen, ook de tweede versie van Kees Mandos is gestolen), gemaakt door Kees Koster. Hierin staan de namen vermeld van alle Tilburgse oorlogsslachtoffers en nog iedere dag wordt er een nieuwe pagina opengeslagen met daarop de namen van hen die die dag tijdens de oorlog gesneuveld zijn.

Op 31 mei 1964 is de kapel ingezegend door Mgr. Bekkers. In 1984 is er een muurplaquette aangebracht ter herinnering aan Coba Pulskens. De muren van de kapel zijn bekleed met wit, Italiaans marmer.

Zelf ben ik oud genoeg om herinneringen te hebben aan de bouw van deze kapel. Vaak mocht ik op zaterdagmiddag (op zaterdagmorgen werd nog gewerkt!) met mijn vader mee de stad in. Dan brachten we een bezoek aan familie, vrienden of we gingen naar een boekhandel waar ikzelf meteen verdiept was in de boeken van Pietje Prik!

Zo gingen we ook een keer naar de kapel in aanbouw waar mijn vader nog e.e.a. moest overleggen. Hij tilde mij op een van de grote stukken marmer die buiten de kapel klaar stonden om gemonteerd te worden en liep naar binnen. Halverwege echter keerde hij terug en bezwoer mij om vooral te blijven zitten en niet weg te lopen. Ik heb, met bengelende benen, keurig zitten wachten in de zon tot hij terug was.

Wanneer ik zo nu en dan nog eens de kapel bezoek, bedenk ik me steeds dat er weinig mensen zijn die weten hoe gróót die marmeren blokken kunnen lijken voor een klein meisje. In een recensie in “het Nieuwsblad van het Zuiden’ van 12 september 1964 werd de vraag gesteld: “Wat zullen we er over vijftig jaar van denken?” We zijn bijna zo ver: de kapel staat er inmiddels 46 jaar en ik ben benieuwd naar wat de Tilburger van nu van deze kapel vindt?!