Cultuurkaalslag

Spit is een Eindhovenaar die sinds kort ‘definitief’ in Tilburg woont. Voor Tilburgers.nl schrijft hij met verwondering over Tilburg.

De crisis kwam hard. Dat weten we nou onderhand wel. En ook de cultuur, hoe driftig die sector ook tegenstribbelt, merkt dat. Laatst zat ik bij het politieke café in Tilburg. Hier liepen de zakelijke directeur van het Zuidelijk Toneel en het hoofd van een groot dansgezelschap even leeg over hoe erg het allemaal wel niet is. Het dansgezelschap houdt op te bestaan. Het Zuidelijk Toneel moet het met een miljoen minder doen. Er komen veel mensen op straat te staan.

Geloof me. Je baan verliezen is vreselijk. Dat gebeurt nu al een paar jaar met duizenden tegelijk. Tientallen bedrijven gaan op de fles. En dat zuigt. Ook de cultuur is de dupe. Maar sorry, ik vind die paar man bij het Zuidelijk Toneel veel minder erg dan de paar duizend man die ze er de laatste jaren bij DAF, Philips en TNT hebben uitgekickt.

Het lijkt wel alsof de directeuren van dans- en theatergezelschappen denken dat ze de enige zijn die het met minder geld moeten doen. En wie hoor je het hardst klagen? De grote, elitaire, zwaar gesubsidieerde groepen met hun bombastische voorstellingen voor een klein, welgesteld publiek. De gezelschappen die spelen voor de liefhebber, in plaats van de ‘gewone man’, die liever een lekker avondje uit heeft.

Wat ze vergeten te vertellen, is dat er ook nieuwe, mooie dingen ontstaan. Laatst trad ik op tijdens een evenementje van een vers, klein bedrijfje in Maastricht. Ze hebben lef, om in deze tijd iets nieuws te beginnen. Maar het is wel een succes. De opzet is simpel: ze organiseren events in woonkamers, open plekken in de natuur en ongebruikte fabriekspanden. Lekker underground. I like. Bandjes, dichters, singer-songwriters. Ik stond zelf met mijn gitaar en effectenbak op een soort balkon in een oude bierbrouwerij mijn gedichten te spitten. Dat vond ik vet awesome. Voor een paar euro had iedereen een toffe avond.

Nee. Ik ga niet naar ballet of naar een toneelstuk van Platonov. Nee, ik heb nog nooit een Shakespeare gezien. Dat is me te moeilijk. En ik denk dat er velen met mij zijn die nog niet dood gevonden willen worden in zo’n zaal elitaire liefhebbers. Wij ‘checken een bandje’, pakken een biertje, en lachen hard. Heel hard. Om de theaterelite die straks niet meer naar zijn zwaar gesubsidieerde balletvoorstellingen kan kijken.

Eerder gepubliceerd in ‘gebroken pennen’.